โอมากาเสะ…ไม่ใช่มื้อที่ควรเลือกเพราะหิวอย่างเดียว

ตอนแรกผมคิดว่า ขอแค่หิวและอยากกินของดี ก็พอจะมีความสุขกับโอมากาเสะได้แล้ว แต่พอได้เห็นลูกค้ามาในหลายอารมณ์ ผมถึงเข้าใจว่า โอมากาเสะให้ความสุขได้เต็มที่ ก็ต่อเมื่อเรามาด้วยใจที่พร้อมจะรับมัน ถ้ามาตอนหิวจัดและรีบ เรามักกินเพื่อให้อิ่ม มากกว่าจะกินเพื่อสัมผัสรายละเอียดของแต่ละคำ ที่หิวอย่างเดียวไม่พอ ไม่ใช่เพราะความหิวไม่ดี แต่เพราะโอมากาเสะเป็นมื้อที่ออกแบบมาให้ค่อย ๆ รับทีละคำ ถ้าใจเรารีบเกินไป ความตั้งใจที่เชฟใส่มาในแต่ละจังหวะก็ผ่านเราไปโดยไม่ทันรู้สึก เหมือนดูหนังดีสักเรื่องตอนกำลังง่วงจัด เนื้อเรื่องอาจดีแค่ไหน แต่เราก็ไม่ได้อยู่กับมันจริง ๆ ต่างจากตอนที่เราพร้อม ตั้งใจดู และปล่อยให้มันพาเราไป มื้อที่ดี จึงไม่ได้ขึ้นกับร้านอย่างเดียว แต่ขึ้นกับสภาพใจที่เราพามาด้วย ครั้งหน้าก่อนไปโอมากาเสะ ลองเผื่อเวลาให้ตัวเองได้ผ่อนลงสักหน่อยครับ มาแบบไม่รีบ ไม่หิวจนใจร้อน แล้วเราจะรับรู้รายละเอียดที่ปกติเรามักพลาดไป เพราะบางมื้อ ความอร่อยขึ้นอยู่กับว่าเราพร้อมแค่ไหน พอ ๆ กับว่าของดีแค่ไหน ถ้าเคยรู้สึกว่ามื้อดีขึ้นเพราะใจเราพร้อม คอมเมนต์ "เคย" ไว้หน่อยครับ

← บทความทั้งหมด สำรองที่นั่ง →