บางคำในโอมากาเสะ…ยิ่งน้อย ยิ่งจำได้

เมื่อก่อนผมเคยคิดว่า โอมากาเสะที่คุ้ม คือมื้อที่มีคำเยอะที่สุด แต่พอได้ทำเองนาน ๆ ผมกลับเห็นว่า มื้อที่คนจำได้ไม่ใช่มื้อที่ยาวที่สุด มันคือมื้อที่แต่ละคำมีที่ว่างให้ลิ้นได้พักและตั้งใจรับมันจริง ๆ ที่จำได้น้อยลงเวลาคำเยอะ ไม่ใช่เพราะคำหลัง ๆ ทำไม่ดี แต่เพราะลิ้นของเรารับรสได้เต็มที่ในจำนวนจำกัด พอมากเกินไป ความประทับใจมันก็เริ่มเบลอทับกัน เหมือนเพลย์ลิสต์สั้น ๆ ที่เราจำได้ทุกเพลง ในขณะที่เพลย์ลิสต์ยาวเป็นร้อยเพลง สุดท้ายเราจำได้แค่ไม่กี่เพลงที่โดนใจ ความอร่อยที่อยู่ในความทรงจำ จึงไม่ได้วัดที่ปริมาณ แต่วัดที่ช่องว่างระหว่างคำ ครั้งหน้าระหว่างมื้อ ลองสังเกตดูครับ ว่าคำที่เราจำได้แม่นที่สุด มักเป็นคำที่เราได้หยุดและตั้งใจรับมันจริง ๆ ไม่ใช่คำที่รีบกินต่อกันรัว ๆ บางที การได้น้อยลงแต่ตั้งใจขึ้น ก็อิ่มใจกว่าการได้เยอะแล้วลืม ถ้าเคยจำมื้อสั้น ๆ ได้แม่นกว่ามื้อยาว ๆ คอมเมนต์ "จำได้" ไว้หน่อยครับ

← บทความทั้งหมด สำรองที่นั่ง →